Kościół św. Marii Magdaleny

Kościół św. Marii Magdaleny to klasyczny przykład architektury XIV wieku

Jego wnętrze jest dość surowe i monumentalne, pozbawione nadmiaru elementów zdobniczych. W przeszłości świątynia była jedną z dwóch far miejskich i miejscem spoczynku bogatych mieszczan. Stąd we wnętrzu znajdują  się cenne nagrobki, a na ścianach kościoła liczne średniowieczne i nowożytne epitafia. Tu swoje kaplice miały znaczące wrocławskie cechy rzemieślnicze, jak złotnicy, malarze, cyrulicy i chirurdzy. Tu we mszy świętej uczestniczyli nauczyciele i uczniowie z pobliskiego Gimnazjum Magdaleńskiego. Kościół początkowo katolicki, w XVI wieku odegrał ważną rolę w historii reformacji na Śląsku. To właśnie w tej świątyni proboszcz Jan Hess, uczeń Marcina Lutra, wygłosił pierwsze protestanckie kazanie we Wrocławiu. Postać Jana Hessa upamiętnia tablica na zewnętrznej wschodniej ścianie kościoła, powstała w 1917 roku, czyli  400 lat od czasu wystąpień Lutra w Wittemberdze. Od 1969 kościół służy wyznaniu polskokatolickiemu.
Do najcenniejszych elementów wyposażenia wnętrza należy późnorenesansowa ambona, dzieło Friedricha Starszego Grossa. To jedna z najbardziej wartościowych ambon protestanckich w Europie. Do jej wykonania użyto kosztownych materiałów, jak alabastru z kamieniołomów koło Lwowa,  śląskiego piaskowca, gabru i marmuru. Ambonę, wspartą na figurach aniołów, ozdabiają sceny ze Starego Testamentu, liczne ornamenty i cytaty. Jej bogactwo związane ze znaczeniem ambony w kościołach protestanckich. To stąd, nie z ołtarza, duchowni nauczali i wygłaszali kazania do zgromadzonych wiernych. Obok ołtarza znajduje się kamienne, wieżowe sakramentarium z XIV wieku, najstarsze tego typu na Śląsku. W jego zwieńczeniu umieszczono figurę pelikana karmiącego pisklęta. Uwagę zwraca kręcona, kuta klatka schodowa, prowadząca do biblioteki nad zakrystią. W zewnętrzną południową ścianę kościoła wmurowano wyjątkowo cenne dzieło rzeźby romańskiej z XII wieku. To Portal Ołbińki, pochodzący z dawnego opactwa benedyktynów, ufundowanego przez Piotra Włosta, a zburzonegow XVI wieku na rozkaz luterańskich władz miasta.